Палескі дыярыуш дывізіі Серакоўскага

Начало книги

– Хадзем да нас.

Яе вочы былі глыбокія, чорныя, як калодзеж летнім днём, і такія ж халодныя; рукі плавалі ў танцы хваляў і віроў, даўгія зялёна-блакітныя валасы беглі ручайкамі па шыі, плячах, руках, сцякалі да грудзей ды танклявай таліі; мокрая сукенка аблягала цела, паказваючы амаль усё, што дазволена бачыць наземным жыхарам. Яна не змянілася ні на кроплю.

– Ці я не падабаюся табе? – вусны дзяўчыны здзіўлена прыадчыніліся.

Ян Міхал Ліпініч адчуваў сябе маладым. Не было той стомленасці, не балелі ногі, а зморшчыны разгладзіліся. Старыя шнары на правай руцэ наліліся чырванню. Ён скінуў трэць стагоддзя і зноў быў тым самым дваццацічатырохгадовым уланам, што перакрочыў мяжу багнавага краю. Янка, малады, дужы, аматар двубою і хуткіх коней, а не сталы і стомлены ветэран Ян з процьмай гісторый і загінулых сяброў.

– Не, не! Ты несапраўдная. Ты мана! – змусіў Янка працаваць непаслухмяны язык.

Дзяўчына глядзела на хлопца, як котка на вераб’я, – асцярожна і павольна падкрадалася, каб быць побач, каб адным кіпцюром перабіць шыю маленькай птушцы.

Читать дальше →