Κορώνα από Ξίφη

Начало книги

Από το ψηλό αψιδωτό παράθυρο, σχεδόν ογδόντα πιθαμές πάνω από το έδαφος κι ελάχιστα πιο κάτω από την κορυφή του Λευκού Πύργου, η Ελάιντα ατένιζε μίλια ολόκληρα πέρα από την Ταρ Βάλον, στις κυματιστές πεδιάδες και στα δάση που περιστοίχιζαν τον πλατύ ποταμό Ερινίν, ο οποίος διέτρεχε την περιοχή από τα βορειοδυτικά, προτού χωριστεί γύρω από τα λευκά τείχη της μεγάλης νησιωτικής πόλης. Στο έδαφος, οι μακριές πρωινές σκιές πιτσίλωναν την πόλη, αλλά από εκείνα τα ύψη όλα φάνταζαν φωτεινά και ξεκάθαρα. Ούτε καν οι θρυλικοί «ασκεπείς πύργοι» της Καιρχίν μπορούσαν να ανταγωνιστούν τον Λευκό Πύργο, ούτε και κανείς από τους υποδεέστερους πύργους της Ταρ Βάλον, παρ' όλο που ήταν ξακουστοί παντού κι όλοι θαύμαζαν τις θολωτές ουρανογέφυρές τους.

Από αυτό το ύψος, μια σχεδόν σταθερή αύρα κάλμαρε κάπως την αφύσικη ζέστη που έζωνε τον κόσμο. Κατά τη διάρκεια της περασμένης Γιορτής των Φώτων, το χιόνι θα έπρεπε κανονικά να έχει καλύψει το έδαφος σε μεγάλο βάθος, ωστόσο ο καιρός θύμιζε περισσότερο προχωρημένο καλοκαίρι. Άλλο ένα σημάδι -όχι πως χρειαζόταν δηλαδή- ότι πλησίαζε η Τελευταία Μάχη κι ότι ο Σκοτεινός άγγιζε για τα καλά τον κόσμο. Η Ελάιντα δεν άφηνε τη ζέστη να την επηρεάσει, ούτε καν όταν ένιωθε μελαγχολία. Ο λόγος που είχε μεταφέρει τα δώματά της εδώ πάνω δεν είχε να κάνει με τη δροσερή αύρα, ούτε την ένοιαζαν τα τόσο πολλά σκαλιά μέχρι να φτάσει σ' αυτές τις απλοϊκές κάμαρες.

Читать дальше →