Ο Αναγεννημένος Δράκοντας

Начало книги

Το γερασμένο βλέμμα του Πέντρον Νάιαλ πλανήθηκε στην προσωπική του αίθουσα ακροάσεων, αλλά τα μαύρα μάτια, που τα θόλωναν οι σκέψεις, δεν είδαν τίποτα. Ξεφτισμένα υφαντά, κάποτε πολεμικά λάβαρα των εχθρών στη νιότη του, τώρα ξεθώριαζαν πάνω σε σκούρα ξύλινα πλαίσια στους πέτρινους τοίχους, που ήταν χοντροί ακόμα κι εδώ, στην καρδιά του Φρουρίου του Φωτός. Το μοναδικό κάθισμα του δωματίου —βαρύ, με ψηλή ράχη, σχεδόν θρόνος — ήταν γι’ αυτόν αόρατο, όπως και τα λιγοστά, αραιά τραπέζια, που συμπλήρωναν την επίπλωση. Από το νου του Νάιαλ είχε χαθεί ακόμα και ο άντρας με το λευκό μανδύα, που συγκρατούσε με δυσκολία τον ενθουσιασμό του καθώς γονάτιζε πάνω στο έμβλημα με τον ήλιο στις πλατιές σανίδες του δαπέδου, αν και ελάχιστοι θα απέρριπταν τόσο επιπόλαια αυτό τον άνθρωπο.

Είχαν αφήσει τον Τζάρετ Μπάυαρ να πλυθεί πριν τον πάνε μπροστά στον Νάιαλ, αλλά τόσο το κράνος όσο και ο θώρακάς του είχαν λερωθεί από το ταξίδι και ήταν όλο λακκούβες και χαρακιές από τη χρήση. Μαύρα μάτια, βυθισμένα στις κόγχες, έλαμπαν με πυρετώδη ανυπομονησία, σε ένα πρόσωπο απ’ όπου έμοιαζε να έχει φύγει κάθε περιττό κομμάτι σάρκας. Δεν έφερε σπαθί —αυτό απαγορευόταν ενώπιον του Νάιαλ — αλλά φαινόταν να βρίσκεται στα πρόθυρα της βίας, σαν κυνηγόσκυλο που περιμένει να του λύσουν το λουρί.

Читать дальше →