Οι Φλόγες του Ουρανού

Начало книги

Η Ελάιντα ντο Αβρινύ α’Ρόιχαν χάιδεψε αφηρημένα το μακρύ, επτάριγο επιτραχήλιο που είχε ριγμένο στην πλάτη της, το επιτραχήλιο της Έδρας της Αμερλιν, ενώ καθόταν πίσω από το πλατύ γραφείο της. Πολλοί εκ πρώτης όψεως θα τη θεωρούσαν όμορφη, αλλά με μια δεύτερη ματιά διαπίστωναν ότι η αυστηρότητα του αγέραστου προσώπου της, προσώπου μιας Άες Σεντάι, δεν ήταν κάτι εφήμερο. Σήμερα υπήρχε κάτι παραπάνω, μια λάμψη θυμού στα μαύρα μάτια της. Αν το είχε προσέξει κανείς.

Καλά-καλά δεν άκουγε τις γυναίκες που ήταν παραταγμένες στα σκαμνιά μπροστά της. Όλα τα χρώματα εμφανίζονταν στα φορέματά τους, από το λευκό ως το πιο σκούρο κόκκινο, σε μετάξι ή μαλλί ανάλογα με το γούστο της καθεμιάς, όλες όμως εκτός από μία φορούσαν το επίσημο επώμιό τους, με τη Φλόγα της Ταρ Βάλον κεντημένη καταμεσής στην πλάτη και τα χρωματιστά κρόσσια να δηλώνουν το Άτζα τους, λες κι εδώ ήταν συνάντηση της Αίθουσας του Πύργου. Συζητούσαν για αναφορές και φήμες περί γεγονότων στον κόσμο, πάσχιζαν να χωρίσουν συμβάντα από φαντασιώσεις, προσπαθούσαν να αποφασίσουν πώς θα ενεργούσε ο Πύργος, αλλά σπάνια έριχναν έστω και μια ματιά στη γυναίκα πίσω από το τραπέζι, τη γυναίκα που είχαν ορκιστεί να υπακούουν. Η Ελάιντα δεν μπορούσε να τους αφιερώσει όλη την προσοχή της. Δεν ήξεραν τι στ’ αλήθεια ήταν σημαντικό. Ή μάλλον, το ήξεραν και φοβούνταν να μιλήσουν γι’ αυτό.

Читать дальше →