De zwarte magiër

Начало книги

Het stormde en regende. De duisternis viel in. Cyane zwierf door de lange gangen van Ikors paleis, onderweg naar haar slaapkamer. Vanuit een raam dat uitkeek over de binnenplaats zag ze een lichtje branden in de stallen. Het licht werd ’s nachts vaak aan gelaten omdat Miran, Melsarans eenhoorn, niet van het donker hield. In een opwelling besloot Cyane te gaan kijken hoe de eenhoorn en haar eigen paard Horizon het maakten.

In de grote ontvangsthal liep ze de trap af naar de voordeur. Met moeite kreeg ze het gevaarte open. Onmiddellijk sloeg de regen in haar gezicht en greep de wind haar mantel. Ze sloeg de zware deur dicht en rende de binnenplaats over in de richting van het licht. De staldeur stond op een kier. Hijgend sloop Cyane naar binnen.

Ikors stallen waren ruim. Vroeger had hij een grote verzameling raspaarden gehad waarvan nu alleen zijn eigen zwarte rijdier nog over was. Het was er behaaglijk warm en Cyane snoof de geur van vers hooi op. Een geur die haar terugvoerde naar haar jeugd. Ze was als klein meisje graag in de stallen. Niet zozeer om de paarden maar meer om Tiron, de stalknecht. Toen was alles een stuk minder gecompliceerd geweest.

Читать дальше →