Dusza pokryta bliznami. Opowieści z meekhańskiego pogranicza

Начало книги

Padało.

Oglal Młodszy siedział z drewnianą tabliczką na kolanach i piórem zastygłym nad kawałkiem pergaminu, z którego tyle razy wywabiano poprzednie teksty, że całą kartę pokrywały szare plamy. Miał sporządzić raport, który zostanie wysłany łodzią do stolicy, ale zupełnie nie wiedział, co napisać. W głowie czuł pustkę wypełnioną jednostajnym szumem.

Padało.

Ciężkie krople uderzały w ziemię, pluskały o kałuże, bębniły o naciągniętą płachtę namiotu.

Cały świat tonął w tych dźwiękach.

Od dwudziestu trzech dni trwała pora deszczowa, w czasie której padało, a zapiski Wielkiej Biblioteki potwierdzały to skrupulatnie, nie krócej niż siedemdziesiąt sześć i nie dłużej niż siedemdziesiąt dziewięć dni, z czego co najmniej czterdzieści dwa dni lało bez przerwy. Przez czterysta dwadzieścia sześć lat, odkąd zaczęto prowadzić regularne badania, nie odnotowano ani jednego odstępstwa od tej reguły. To oznaczało, że miał przed sobą jeszcze pięćdziesiąt, może sześćdziesiąt dni i nocy spędzonych głównie na wilgotnym posłaniu, w towarzystwie gryzącego robactwa. Na dodatek, ponieważ przy tej pogodzie w obozie rozbitym pośrodku bagnistego rozlewiska żywność psuła się w oczach, czekała go także bliżej nieokreślona liczba posiłków składających się z zawilgoconych sucharów, niezbyt świeżych owoców oraz mięsa, które trzeba było gotować tak długo, by przybrało konsystencję bladej, kleistej papki o mdławym zapachu i smaku.

Читать дальше →