Το Λιοντάρι, η Μάγισσα και η Ντουλάπα

Начало книги

Αυτή την ιστορία την έγραψα για σένα, μα όταν την άρχιζα δεν ήξερα πως τα κοριτσάκια μεγαλώνουν πιο γρήγορα από τα βιβλία. Έτσι τώρα είσαι πολύ μεγάλη για παραμύθια, κι ώσπου να τυπωθεί και να δεθεί θα είσαι ακόμα μεγαλύτερη. Κάποια μέρα όμως θα γίνεις αρκετά μεγάλη για να ξαναγυρίσεις στα παραμύθια. Θα το κατεβάσεις τότε από κάποιο ψηλό ράφι, θα το ξεσκονίσεις και θα μου πεις τη γνώμη σου. Το πιθανότερο είναι πως θα ’μαι πολύ κουφός για να σ’ ακούσω και πολύ γέρος για να καταλάβω τι μου λες, αλλά θα σ’ αγαπώ σαν πάντα,

Ήτανε κάποτε τέσσερα παιδιά, ο Πήτερ, η Σούζαν, ο Έντμουντ και η Λούσυ. Σ’ αυτή την ιστορία θα σας μιλήσω για την περιπέτεια που έζησαν κάποια φορά, παλιά, στα χρόνια του πολέμου, όταν τα φυγαδέψαν από το Λονδίνο γιατί γινόντουσαν βομβαρδισμοί. Τα στείλανε λοιπόν στο σπίτι ενός γερο-καθηγητή, που έμενε στην καρδιά της εξοχής, δέκα μίλια από τον κοντινότερο σιδηροδρομικό σταθμό και δύο μίλια από το γειτονικό ταχυδρομείο. Ο καθηγητής, δεν είχε γυναίκα, κι έμενε σ’ ένα πελώριο σπίτι μαζί με την οικονόμο του, την κυρα-Μακρέντυ, και τρεις υπηρέτριες. (Αυτές εδώ τις έλεγαν Ήβη, Μπέτυ και Μαργαρίτα, αλλά δεν παίζουνε σπουδαίο ρόλο στην ιστορία μας). Ήταν πολύ γέρος ο καθηγητής, με φουντωτά πυκνά μαλλιά που του φυτρώναν στο κεφάλι και στο μισό του πρόσωπό, και τον έβαλαν αμέσως στην καρδιά τους· το πρώτο βράδυ όμως που βγήκε στην πόρτα να τους υποδεχτεί είχε τόσο παράξενη όψη, που η Λούσυ (η μικρότερη) τόνε φοβήθηκε λιγάκι, κι ο Έντμουντ (ο αμέσως μεγαλύτερος της) πάτησε τα γέλια κι έκανε πως φυσάει τη μύτη του για να μην τον πάρουν είδηση.

Читать дальше →