Ο Ταξιδιώτης της Αυγής

Начало книги

Ήταν ένα παιδί που το έλεγαν Ευστάθιο-Κλάρενς Στούμποου, κι ήταν σχεδόν όνομα και πράμα. Οι γονείς του το φώναζαν Ευστάθιο-Κλάρενς κι οι δάσκαλοί του Στούμποου. Μη ρωτάτε όμως πώς το φώναζαν οι φίλοι του, γιατί δεν είχε ούτε μισό φίλο. Τη μητέρα του και τον πατέρα του δεν τους φώναζε «μαμά» και «μπαμπά», αλλά Χάρολντ και Αλμπέρτα, γιατί ήταν πολύ μοντέρνοι και προοδευτικοί. Ήταν επίσης χορτοφάγοι και αντικαπνιστές, δεν έβαζαν ποτό στο στόμα τους, και φορούσαν πολύ ειδικά εσώρουχα. Στο σπίτι τους υπήρχαν ελάχιστα έπιπλα και ελάχιστα σκεπάσματα στα κρεβάτια, και τα παράθυρα έμεναν πάντα ανοιχτά.

Ο Ευστάθιος-Κλάρενς αγαπούσε τα ζώα, προπαντός τα σκαθάρια· αν μάλιστα ήταν ψόφια και καρφιτσωμένα σε χαρτόνι, τόσο το καλύτερο! Του άρεσαν και τα βιβλία, αλλά μόνο αν ήταν εγκυκλοπαιδικά, γεμάτα φωτογραφίες με τρακτέρ ή χοντρά παιδάκια που έκαναν ασκήσεις σε πρότυπα σχολεία του εξωτερικού.

Μόνο ένα δε χώνευε στον κόσμο ο Ευστάθιος-Κλάρενς: τα τέσσερα «Πηβενσόπουλα», τα ξαδέρφια του –δηλαδή τον Πήτερ, τη Σούζαν, τον Έντμουντ και τη Λούσυ. Ωστόσο, όταν έμαθε πως ο Έντμουντ και η Λούσυ θα ’ρχονταν να μείνουν σπίτι του, χάρηκε πολύ, γιατί στο βάθος του άρεσε να τους διατάζει και να τους βασανίζει. Και μόλο που ήταν κοντός και δεν τα ’βγαζε πέρα σε καβγά, όχι με τον Έντμουντ, αλλά ούτε και με τη Λούσυ, ήξερε πως υπάρχουν χίλιοι τρόποι για να κάνεις το βίο αβίωτο στους άλλους, όταν εσύ είσαι σπιτάκι σου και οι άλλοι είναι σκέτοι επισκέπτες.

Читать дальше →