Biały stożek Ałaidu

Начало книги

Późną nocą ktoś mocno zastukał do drzwi mego przedziału. Zerwałem się rozespany, nie mogąc zrozumieć, o co chodzi. Na stoliku w pustej szklance brzęczała łyżeczka od herbaty.

Zapaliłem światło i zacząłem wkładać buty. Stukanie powtórzyło się, głośniejsze, natarczywe.

Otwarłem drzwi.

W drzwiach stał konduktor, a za nim wysoki mężczyzna w zmiętej, pasiastej piżamie.

— Przepraszam, drogi towarzyszu — powiedział konduktor półgłosem — zdecydowałem się zakłócić spokój właśnie wam, bo jesteście sami w przedziale.

— Proszę bardzo, nic nie szkodzi. Co się stało?

— Tu jest nowy pasażer. — Konduktor cofnął się trochę, przepuszczając mężczyznę w piżamie.

Spojrzałem na niego ze zdziwieniem.

— Pewnie małe dzieci nie dają wam spać w waszym przedziale? — zapytałem.

Pasażer uśmiechnął się i pokręcił przecząco głową.

— Nie, po prostu uciekł mi pociąg.

— Proszę wejść — zaproponowałem uprzejmie. Nieznajomy wszedł, rozejrzał się i usiadł na kanapce, w samym kącie, przy oknie. Bez słowa oparł się łokciami o stolik, podparł głowę rękami i zamknął oczy.

Читать дальше →