Vintro en muminvalo

Начало книги

La ĉielo estis preskaŭ nigra sed la neĝo klare blua en la lunbrilo.

La maro dormis subglacie, kaj sube, profunde inter la teraj radikoj ĉiuj bestetoj sonĝis pri printempo. Sed al tiu restis sufiĉe longa tempo, ĉar la jaro atingis nur ĝis iomete post Novjaro.

Ĝuste kie la valo faris molan kurbiĝon por altiĝi direkte al la montoj situis neĝkovrita domo. Ĝi similis kaprican neĝdunon kaj ŝajnis tre soleca. Tuj apude la rivero karbonigre serpentis inter glaciaj randoj, la fluo tenis la akvon senglacia dum la tuta vintro. Sed neniuj piedsignoj transiris la ponton, kaj ĉirkaŭ la domo la neĝblovaĵoj estis netuŝitaj.

Endome estis varme. Amaso da torfo malrapide brulis en la kela forno. La luno penetris tra la fenestro kaj lumigis la blankajn vintrokovrilojn de mebloj kaj la lustron vualitan per tulo. Kaj salone, ĉirkaŭ la plej granda kahelforno, la muminfamilio dormis sian longan vintrodormon.

De ĉiam ili dormadis de novembro ĝis aprilo, ĉar tion faradis iliaj prapatroj kaj mumintroloj respektas tradiciojn. Ĉiuj havis piceajn pinglojn enstomake, precize kiel iliaj prapatroj kutimis, kaj apud la litoj ili esperplene metis ĉion bezonotan frue printempe. Fosilojn, grandigajn lensojn kaj filmstriojn, ventmezurilojn kaj similaĵojn.

Читать дальше →