ĈAPELO DE SORĈISTO

Начало книги

En iu griza mateno la unua neĝo falis sur Muminvalon. Ĝi alŝteliĝis dense kaj silente, kaj post kelkaj horoj ĉio estis blanka.

Mumintrolo staris sur la ŝtuparo rigardante kiel la valo surmetas vintran littukon, kaj li kviete pensis: ĉi-vespere ni ekvintrodormos. Ĉar tiel ĉiuj mumintroloj kutimas fari iam en novembro (kaj tio efektive estas sufiĉe prudenta faro de ĉiu kiu ne amas mallumon kaj froston). Li fermis la pordon kaj plandis ĝis sia patrino por diri:

La neĝo alvenis.

Mi scias, diris la patrino de Mumintrolo. Mi jam sternis por vi ĉiuj la plej varmajn kovrilojn. Vi dormos en la okcidenta subtegmenta ĉambro kun la besteto Snif.

Sed Snif tiel terure ronkas, diris Mumintrolo. Ĉu mi ne povus anstataŭe dormi kun Snufmumriko?

Kiel plaĉas al vi, diris Muminpatrino. Snif povos dormi en la orienta ĉambro.

Tiel la muminfamilio kaj ĉiuj iliaj amikoj kaj konatoj zorge kaj serioze preparis sin antaŭ la longa vintro. La patrino de Mumintrolo prezentis manĝon al ili en la verando, sed ĉiu ricevis nur piceajn pinglojn en sia taso (ĉar estas grave havi stomakon plenan de arbopingloj se oni intencas dormi dum tri monatoj). Kiam la vespermanĝo finiĝis (kaj ĝi ne tre bongustis) oni diris bonan nokton iom pli zorge ol kutime, kaj la patrino admonis ĉiujn lavi la dentojn. Poste la patro de Mumintrolo rondiris por fermi ĉiujn pordojn kaj fenestrumojn kaj pendigi kulo-reton sur la lustron por ke ĝi ne polviĝu.

Читать дальше →