Друкуйце, канібалы!

Начало книги

Пражыўшы чатыры гады за мяжой, я часта сутыкаюся з тым, што людзі ўвогуле не ведаюць Беларусі — гэтай даволі вялікай еўрапейскай краіны. Так, у маіх дакументах на арэнду берлінскай кватэры прапісана, што я з Расіі, бо супрацоўніца кампаніі не змагла адшукаць Беларусь у базе краін і адмаўлялася паверыць, што такая існуе. Я прыйшоў да сваёй беларускасці праз кнігі, сяброў і ўніверсітэт, праз працу ў газеце «Культура». Захапіўся выданнем беларускіх кніг і сам стаў пісаць па-беларуску. Праслыў я і скандалістам, бо творчае хуліганства — частка маёй унутранай свабоды. І я ні аб чым не шкадую і ганаруся гэтым.

У пачатку 90-х я жыў у Слуцку. І так склалася, што я пасварыўся з выкладчыцай алгебры і геаметрыі ды перайшоў у вячэрнюю школу, якую наведваў чыста фармальна — раз на тыдзень, бо не бачыў сэнсу ў тым навучанні. Тым больш што самі выкладчыкі глядзелі на пропускі «скрозь пальцы». Навучальная праграма радыкальна адрознівалася ад той, што была ў звычайнай школе. Да прыкладу, я не вывучаў замежнай мовы: лічылася, што выпускнікам і выпускніцам і так дастаткова ведаў, каб працаваць сантэхнікамі, электрыкамі, цырульніцамі, швачкамі. Не было ў мяне і беларускай мовы, але беларускую літаратуру вучыў. Цікава, што, нягледзячы на ўсё гэта, юрыдычна мне нічога не перашкаджала паступаць у вышэйшую навучальную ўстанову, таму я, насуперак усім мясцовым традыцыям, падаў дакументы на завочнае аддзяленне журналістыкі і прайшоў — праўда, не без цяжкасцей і прыгодаў.

Читать дальше →