Smocze mleko

Начало книги

…Podnoszę nieszczęsny swój łeb i patrzę, co ten stary pierdziej w okularach pokazuje, a tam — ojce-smoki — wisi na fortepianowej strunie Kot Bojowy w pełnym bojowym rynsztunku. Język niemal do pasa wywalony, a oczy zdążyły wyjeść sykliwe muchy.

Oczywiście nie znałem go, belki ma z pierwszego roku. Kiedy przyszedł do Szkoły, ja już na całego szalałem w ujściu Arichady. Ale żeby tu, w stolicy, ktoś ośmielił się podnieść rękę na Kota…?

— Widzi pan, młody człowieku, ludność cywilna zbiesiła się, łapie żołnierzy i urządza samosądy.

Proponuję więc, żeby pan zamiast mundurka włożył coś innego, albo przynajmniej na wierzch tę pelerynkę narzucił…

— O, przepraszam, panie lekarzu wojskowy — mówię. — Mundur zdejmą tylko z mojego martwego ciała.

Humaniści cholerni, demokraci… Rząd Narodowego Zaufania… Kociaka udusili i zadowoleni…

— Chodźmy wyładować skrzynie — mruknął, krzątając się, mój lekarz.

— Zaraz, panie lekarzu wojskowy. Proszę mnie nie poganiać — mówię — bo się zacznę bardzo śpieszyć, i nieszczęście gotowe…

Читать дальше →