Rozpad

Начало книги

Chorąży Severin nie patrzył ludziom w oczy. Wpakował załogę w tarapaty i teraz nie potrafił jej z tego wyciągnąć.

Siedzieli w łodzi ratunkowej. Okno kokpitu pokrywał szron; delikatne białe pióropusze mrozu migotały czerwonym światłem Paszczy — pozostałości supernowej, tworzące wielki purpurowy pierścień, dominujący teraz w układzie Protipanu. Łódź była przymocowana do niklowo-żelaznej asteroidy 302948745AF, która oddalała się od bramy wormholowej Protipanu Dwa i uciekała od wrogiej floty, strzegącej bramy.

Niestety, 302948745AF nie oddalała się wystarczająco szybko. Gdyby Severin kazał odczepić łódź od asteroidy, zostaliby wykryci przez dziesięć wrogich okrętów, potem przechwyceni lub unicestwieni; jeśli zaś nie zrobi nic, wyczerpią się zapasy jedzenia, a załodze będzie grozić śmierć z zimna.

W swoim czasie plan Severina wydawał się szczytem przebiegłości i taktycznego sprytu. Severin dowodził wormholową stacją przekaźnikową przy Protipanu Dwa, gdy otrzymał meldunek od kapitana Martineza z „Korony”, uciekającej przed eskadrą Naksydów: rebelianci wlatują do układu za kilka godzin. Severin zastosował najpierw pewien trik fizyczny i przesunął wormhol Protipanu Dwa. Naksydzi nie trafili do celu i przez wiele miesięcy musieli silnie hamować, by powrócić do układu. Po tym sukcesie Severin wykazywał chyba zbytnią pewność siebie, skoro udało mu się namówić sześciu swoich ludzi, by przycumowali łódź do asteroidy i obserwowali wroga, a później przekazali informacje o jego pozycji statkom lojalistów, jeśliby te wypadły z wormholu i chciały stoczyć bitwę.

Читать дальше →