Люцыян Таполя

Начало книги

I не брацца за сваё майстэрства.

Горка стала на душы Таполі.

Кажуць людзі,

        што пакляўся ён

Двум не дараваць грахоў прад смерцю:

Біскупу Сямашку

I яшчэ яловаму суку,

Што век шкодзіў,

Псуў яго майстэрства.

Дзесяць год!

За гэты тэрмін дрэва

Дзесяць раз убор зялёны зменіць.

Дзесяць пакаленняў салаўіных

Выкалыша на сваіх галінах,

Дзесяць залатых кругоў адложыць,

Як пярсцёнкаў, каля сарцавіны.

Што тады казаць пра чалавека!

За год дзесяць Люцыян Таполя

Шмат пабачыў і бяды і гора,

Зведаў шмат зямель ён, пра якія

Нат і ў сне не снілася яму.

I мо ад тугі па родным краю,

Па майстэрству даўнім, на якое

Налажыў сваё Сямашка вета,

Пасівеў ён і да непазнання

Так змяніўся,

Што сябры і тыя

Пры сустрэчы моўчкі абміналі,

Што сам біскуп,

Не пазнаўшы ў майстры

Грэшніка даўнейшага, даверыў

Будаваць сваю святыню.

Прамінулі вёсны,

Леты,

Зімы.

На узгорку,

Між лясоў прадвечных,

Дзе растуць дубы,

Якія помняць

I часы Пяруна з Светавідам,

I зуброў даўно заглохлы тупат,

Читать дальше →