Блакiтны вецер

Начало книги

Лагацкi прачнуўся як бы ад нейкага штуршка: усё адбылося ненатужна i лёгка. Колькi часу ён ляжаў, не расплюшчваючы вачэй. Тое няўлоўнае i хiсткае, што яшчэ лунала над iм, было, напэўна, успамiнам аб сне. Сон адыходзiў у святле, у пахах, у струменнасцi ветру. Нiбыта стала над нейкiм возерам у духмянай парнасцi сонца. Пахлi сосны, узнiмаўся над вадою блакiтны вецер, i такi звонкi i чысты чуўся на беразе смех. Як хораша, як лёгка! Вось нiбыта Лагацкi бяжыць да вады - як прыемна жвiр халадзiць босыя ногi, як засцiлае вочы блакiтны вецер!

У пакоi цiха. Ноч. Дзве гадзiны ночы - Лагацкi гэта ведае. Зараз вось пройдуць, калi не прайшлi, з фабрыкi работнiцы: яны заўсёды праходзяць у гэты час, i так ясна чуваць тады ўночы крокi. I яшчэ гамонку: "Ой, дзеванькi, ды ён жа кажа: "Я табе гадзiннiк куплю". Ой, трымайце мяне, а то ўпаду!" I смех залiвiсты, нястрымны... Смех заўсёды будзiць Лагацкага, як i гэты вецер, што снiцца ў апошнi час.

Читать дальше →