Porywacze ciał

Начало книги

— Myślę, że mógłbym się panu przydać — powiedział blady nieznajomy. — Zamierzam popełnić samobójstwo.

Lorimer spojrzał zdziwiony znad drinka. Nawet w mrocznym barze widać było, że osobnik o monotonnym głosie, który podszedł do jego stolika, jest chory, obdarty i zmęczony. Wątłe ramiona miał przygarbione pod płaszczem, co sprawiało, że wydawał się drobny jak kobieta, a jego zadumane oczy w bladej trójkątnej twarzy płonęły rozpaczą. Co za wrak ludzki! — pomyślał z pogardą Lorimer. — Co za żałosna kreatura!

— Powiedziałem, że zamierzam popełnić samobójstwo — powtórzył nieznajomy, głośniej tym razem, w dalszym ciągu jednak bezbarwnym, pozbawionym życia tonem.

— Ale po co pan krzyczy o tym na cały lokal — Lorimer rozejrzał się dokoła po przypominającym spelunkę barze i z ulgą stwierdził, że nie ma w pobliżu nikogo. — Niech pan siada.

— Dobrze. — Mężczyzna osunął się na krzesło i siedział ze zwieszoną głową.

Читать дальше →