Don Giovanni, або Памілаваны свавольнік

Начало книги

Дон Джавані, малады шляхціц, вельмі разбэшчаны — барытон або бас.

Дон Атавіа — тэнар.

Донна Анна, яго нявеста — сапрана.

Камандор, бацька донны Анны — бас.

Донна Эльвіра, дама з Бургаса, пакінутая донам Джавані — сапрана.

Лепарэла, лёкай дона Джавані — бас.

Дзэрліна, сялянка — сапрана.

Мазэта, селянін, жаніх Дзэрліны — бас або барытон.

УВЕРЦЮРА

Дурным голасам раве трамбон, скрыпкі віскочуць, як рэзаныя гусі, габой прачышчае горла. Віяланчэлі разам з басэтлямі завываюць, як няпоенае быдла ў летні спякотны дзень. Флейта б'ецца з кларнетам, але іх абоіх адным кракам перабівае труба, быццам стары качур прыпёрся ў за­куток, дзе кормяцца кураняты, і выставіў ім тэрытарыяльныя прэтэнзіі. І над усім гэтым птушыным дваром вісіць гудзенне барабана...

Для чалавека, што ўчора быў на добрым падпітку, а сёння спрабуе сабраць мазгі да кучы, гэта верны спосаб узненавідзець любыя гукі. Нават музычныя, якія ён слухае з моманту свайго зачацця, бо так ужо склалася ў гэтым свеце, што музыкант нараджаецца з другой, нябачнай пупавінай, праз якую ён сілкуецца гукамі. Потым, калі повязь з маці страчваецца, ён сам пачынае хапаць музыку адусюль, нават адтуль, адкуль звычайныя харошыя людзі, народжаныя з адной пупавінай, не выцягнуць ніякай музыкі.

Читать дальше →