Kien ci iras?

Начало книги

Petronio[1] vekiĝis ĉirkaŭ tagmezo, kaj kiel ordinare, tre laca. La antaŭan tagon li ĉeestis festenon ĉe Nerono,[2] daŭrintan ĝis malfrue en la nokto. De certa tempo lia sano komencis malboniĝi. Li mem diradis, ke matene li vekiĝas malvigla kaj nekapabla ordigi siajn pensojn. Sed la matena bano kaj zorga masaĝo, farata de bone trejnitaj sklavoj, iom post iom rapidigadis la cirkuladon de lia inerta sango, lin vigligadis, redonadis la konscion kaj refortigadis tiel, ke el la oleadejo,[3] t.e. el la lasta bana fako, li eliradis kvazaŭ revivigite, kun la okuloj brilantaj de spriteco kaj gajeco, rejunigita, vivoplena, eleganta kaj tiom supera, ke eĉ Otono[4] mem ne povus rivali kun li — do vere tia, kia oni lin alnomis: «la mаjstro de eleganteco», arbiter elegantiarum.

La publikajn banejojn li vizitadis malofte, nur en esceptaj okazoj — eble se oni povis tie aŭskulti furoran retoron pridiskutatan en la Urbo, aŭ kiam en la efebejoj[5] okazis speciale interesaj sportokonkursoj. En sia palaceto li havis propran banejon, kiun Celero, la fama kunulo de Severo,[6] plivastigis, alikonstruis kaj aranĝis kun tiel eminenta belgusto, ke laŭ Nerono mem ĝi superis la imperiestran, kvankam la imperiestra banejo estis pli granda kaj aranĝita senkompare pli lukse.

Читать дальше →