Sorcisto Ignato kaj homoj

Начало книги

Je la 4-an de majo 1912 al sorĉisto Ignato alvenis kiel gasto la ortodoksa pastro Arsenikumo. Dum Ignato klopodis kun samovaro, elmetis mielkukojn, la gasto purigis la nazon ĉe vestpendilo, longe demetis la galoŝojn, sinkrucis kaj ekspiris. Poste li sidiĝis sur la randon de tabureto, eltiris el sub pastrvestaĵo la ruĝan kartonan tekon, malfermis ĝin kaj familiare diris al Ignato:

— Rigardu nu, kion mi verkaĉis!

— Estas interese, — diris Ignato, prenante la unuan folion, — ĉu laŭte legi?

— Tute ne! — ektimigite eksiblis la pastro. — Sensone!

Ignato komencis legi:

— "Ho, homoj! — diris Sankta Feoktisto, skuante la nodhavan pilgrimbastonon. — Kristo sinaperigis por mi, tio vere okazis. Li ordonis ke mi elvenu al vi kaj pardonpetu. Nenio ja sukcesis".

— Ha, ha, ha! — ekridis Ignato, sed mem pensis: "Tio ne senintenca estas". Tamen neniel reagis.

— Kaj ĉu vi havas alian? — demandis li anstataŭ tio.

— Jes! — la pastro donis al Ignato la alian folion kaj tiu legis:

Читать дальше →