Клетка для берасцянак

Начало книги

— Цярпілоўскі? — перапытаў я айца Уладзіміра, калі той назваў сваё прозвішча. — Даруйце, але ў Беларусі такое прозвішча насіў вельмі славуты і шляхетны род, апошні нашчадак якога загінуў недзе на самым пачатку пяцідзесятых гадоў. Сыноў у яго, як мне вядома, не было. Толькі дачка Алеся. У яе, што праўда, быў сын, названы ў гонар Сталіна і Леніна Сталенам, але ж ён, мяркую, насіў прозвішча бацькі.

— А я і ёсць той самы Стален Хіжняк. Бацька выракся мяне, калі я вырашыў замольваць яго грахі. Я ўзяў прозвішча дзеда Канстанціна Вячаслававіча Цярпілоўскага, а па прадзеду, які таксама служыў богу, імя Уладзімір.

— У бязбожных бацькоў вырас свяшчэннік?..

— Дарогі божыя нявызнаныя...

1

Сям’я Цярпілоўскіх вярталася ў Мінск на пачатку сорак шостага года. У Ташкенце раскашавала вясна, а на прасторах Казахстана і Расіі яшчэ ляжаў снег — у стэпе па брудным шарпаку таропка паўзла пазёмка.

Ад Ташкента да Мінска не адна тысяча кіламетраў — у вайну ж дарогі ўдвая даўжэйшыя. Да ўсяго Цярпілоўскія ехалі не на пасажырскім цягніку, а ў таварным вагоне, які чаплялі на вузлавых станцыях да спадарожных эшалонаў. Чакаць часам даводзілася суткі. Тады Канстанцін Вячаслававіч надзяваў генеральскі шынель, папаху, ішоў да чыгуначнага начальства. Пагоны генерал-маёра медыцынскай службы памагалі не раз.

Читать дальше →