Жыццё сярод людзей з незабыўнымi характарамi (на белорусском языке)

Начало книги

Спынiўшыся каля заправачнай станцыi, Морты, мужык i жонка з палёгкай уздыхнулi. Перад ад'ездам з гарадка iм сказалi, што бензiну ў баку iхняга "лiнкальна" з адкiдным верхам хопiць, каб даехаць да гарадка У., але нядрэнна было б прыпынiцца каля заправачнай станцыi Артура Джэймса Вiтэрспуна, адзiнай памiж X. i У. Iм напомнiлi (дарэчы, без патрэбы, бо Морты былi вопытныя аўтамабiлiсты), што, едучы па пустынi, не шкодзiць час ад часу прыпыняцца, каб спусцiць крыху паветра з шын, выпрастаць ногi, абмыцца, праверыць бензiн, масла i ваду, праверыць шашу. Такiм чынам, стома ад язды крыху адступае, а машыне лягчэй ехаць далей. Але на тую бяду, выязджаючы з гарадка X., Морты ўгледзелi знак з надпiсам: "Заправачная Артура Джэймса Вiтэрспуна - 90 мiль"; праз 10 мiль тое ж самае было напiсана яшчэ на адным знаку. Машыну вёў сам Морт, i ён спадзяваўся, што яго яшчэ даволi маладая i прывабная жонка не заўважала знакаў. Але яна ўсё ж заўважала. Трэцi знак, якi яна згледзела, напамiнаў, што наступная заправачная i будзе тая ж станцыя Артура Джэймса Вiтэрспуна. Адлегласцi да яе знак не паказваў. Морты ведалi адно, што, калi яны стрэнуць на дарозе заправачную станцыю, яна будзе адзiная i менавiта тая, якая належыць Артуру Джэймсу Вiтэрспуну.

Читать дальше →