Кароткая сцежка (на белорусском языке)

Начало книги

Даўно гэта было. Ды i што было? Мiмалётнае знаёмства. А от мiнула два дзесяцiгоддзi, а яно трывожна жыве ў памяцi. Успамiнаю i не ведаю, чаму не забываецца, чаму хочацца расказаць каму-небудзь пра тое далёкае i кароткае знаёмства.

Наша дывiзiя, толькi што сфармiраваная, iшла маршам на захад. Яна была яшчэ не поўнасцю ўкамплектавана тэхнiкай i амунiцыяй, яшчэ патрэбен быў час, каб падраздзяленнi сталi гатовымi да бою. Таму рух дывiзii быў своеасаблiвы: яна рабiла марш па 20-30 кiламетраў, а тады спынялася ў якiм-небудзь гарадку i навакольных вёсках на тры-чатыры днi, а то i на тыдзень. У гэты час праходзiлi вучэбныя заняткi, а па чыгунцы нас даганяў вайсковы ладунак. Потым - зноў марш.

Так было i той раз.

Батальёну, у якiм я служыў, выпала спынiцца ў невялiкай прырэчнай вёсцы Iванаў Рог. Помню, прыйшлi мы туды, калi сонца ўжо схавалася за лесам, але яшчэ не сцямнела. Размясцiлiся - як заўсёды: у кожную хату аддзяленне. Нашаму аддзяленню выпала самая крайняя хата, за якой амаль адразу пачынаўся невялiкi поплаў, а там - i рака. Хата была старая, нiзкая, здавалася, што яна ад даўнасцi ўгрузла ў зямлю. Падышоўшы да хаты, мы расчаравана спынiлiся. Камандзiр аддзялення пайшоў у хату - дзеля ветлiвасцi запытаць у гаспадароў дазволу на начлег, хоць вядома было, што нiхто не адмовiць, а калi б i знайшоўся хто адмовiць, ды занялi б хату самi. Незадаволеныя, мы пачалi аглядвацца i перамаўляцца, цi не лепш асталявацца ў якiм-небудзь гумне. Гумна не вiдаць было, ды i камандзiр аддзялення, выйшаўшы з хаты, падаў голас:

Читать дальше →