Genom

Начало книги

Alex patrzył na niebo.

Niebo było dziwne. Niewłaściwe. Niespotykane.

Takie niebo zdarza się nad planetami jeszcze niezniszczonymi przez cywilizację. Takie niebo jest nad Ziemią, ojczyzną ludzkości, trzykrotnie zanieczyszczoną i potem oczyszczaną planetą.

Ale nad Rtęciowym Dnem, ośrodkiem przemysłowym sektora, na planecie, gdzie mieszczą się trzy stocznie i cała niezbędna infrastruktura, takiego nieba być nie powinno.

Alex patrzył na niebo.

Czysty lśniący błękit. Rozrzucone pasma obłoków. Różowa poświata zachodzącego słońca. Flaer koziołkujący wysoko – jak głupiutki bawiący się w śniegu szczeniak. Jeszcze nigdy – ani wyglądając przez okno sali szpitalnej, ani oglądając wiadomości planetarne – Alex nie widział nad Rtęciowym Dnem takiego nieba.

Całe miasto było dziś niezwykłe. Zachód słońca malował ściany domów na ciepły różowy kolor. Resztki brudnego śniegu przyczaiły się wokół podpór starej kolei jednoszynowej, ciągnącej się wzdłuż szosy. Samochody pojawiały się rzadko, jakby bały się zakłócić ciszę, i jechały szybko, jakby starały się wyskoczyć z tego nierealnego różowego świata.

Читать дальше →