Дзевяць

Начало книги

Сон яшчэ не сышоў да канца, і ён матляў галавой, спрабуючы разагнаць рэшткі кашмару.

Яркае сонца, шолах травы, слабы вецер, шумлівы бярозавы гай, а адразу за ім грукат чыгункі. Мэтал, аліва, электрыка, людзі на станцыі.

Шамаціць ігліца, лісьцё, хрусьцяць галінкі.

Я бягу, падскокваючы, азіраючыся, спрабуючы на хаду разгледзець перасьледніка. Гудуць драты паміж высознымі бэтоннымі слупамі, строкат конікаў, гудзеньне пчолаў, піск камароў.

Рэдкія малыя ялінкі. Вось ужо рыпіць пясок, блішчыць на сонцы мэталічная сетка плота. Пахі старой фарбы, прыбіральняў, чарназёму, вапны, яблыні, маліны, мурашоў, дзіцяці, неастылага аўтамабіля.

Зусім побач у норку шмыгае мыш. Цяпер не да яе, як-небудзь пасьля.

Краем вока пасьпяваю заўважыць цень, які робіць рэзкі рывок. Кустоўе, мох, гразь, сьлізка. Лячу ў яр. Калужына з тухлай вадою. Гніль, лісьцё, здохлыя жабы, пырскі чорнай жыжкі.

Яно не адстае. Вельмі вялікае і ўсё яшчэ ззаду. Яшчэ скачок. Уверх па схіле. Яшчэ. Яшчэ. Перасьледнік зусім блізка. Пахне чамусьці зусім не трывожна, нават цёпла. Я азіраюся. Вялізная пашча, здольная глынуць цалкам, вострыя іклы, цьвёрдыя жоўтыя вочы, чорная выцягнутая морда.

Читать дальше →