Lidepla-Esperanto-Dialogoj-Vortaro

Начало книги

kiel «û» en «ûesto». Oni skribas «V» precipe en latinoriginaj vortoj kiel «vidi» aû «inventi», por ilia rekonebleco

z

kiel «dz» en «dzeta»

La kombinaĵo «ng» ĉe la fino de vorto prononciĝas kiel unu sono: [ŋ] (kiel en la angla «doing») estas prefera, sed [n] estas ankaû allasebla. Ĉe la mezo de vorto tiu kombinaĵo prononciĝas ĝuste kiel kombinaĵo de «n» kaj «g».

La litero «x» signas la literkombino «ks». En la pozicio inter vokaloj oni prefere prononcu ĝin voĉite, kiel la literkombino «gs». En la pozicio antaû konsonanto la litero «s» povas prononciĝi kiel [s]: expliki [espliki].

Oni ne uzas duoblaj konsonantoj.

La vokaloj

a

kiel «a» en «abato»

e

kiel «e» en «ebena»

i

kiel «i» en «inico»

o

kiel «o» en «ovo»

u

kiel «u» en «unu»

La litero «y».

La literoj «i» kaj «y» signas la saman sonon [i]. Uzo de «y» precipe indikas, ke tiu sono ne estas akcentita: pyu [piú]. Krome, «y» ĉe la fino de vorto indikas, ke la vorto ne estas verbo: krai krii — skay ĉielo.

Читать дальше →