Zwiadowca Piekieł

Начало книги

Wzniósłszy toast za niezwykłą wprost urodę swej przyjaciółki, hrabia Sławek wychylił duszkiem cały kielich wina. A potem, uśmiechając się tak szeroko, że odsłonił dwa olśniewająco białe, połyskujące kły, powiedział:

– Już wkrótce, moja droga, będziemy razem wznosić i inne toasty, choć już nie winem.

Pani Renee Cuyler – odziana w ponętnie opiętą spódnicę i bluzkę rozciętą niemal do pępka – uśmiechnęła się na tę ledwie zawoalowaną obietnicę nieludzkich uniesień i pociągając łyk swego wina, którego jako – osoba o lepszych manierach – nie wypiła poprzednio jednym haustem.

Hrabia odstawił swój kieliszek i podszedł do niej, powiewając połami swej peleryny jak czarnymi skrzydłami. Przesunął delikatnie dłonią wzdłuż jej kształtnej szyi. Z ust obojga wyrwało się ciche westchnienie.

– Czysta szmira – szepnął Jessie Blake.

Nie mógł powiedzieć tego głośno, ponieważ siedział zamknięty w szafie, obserwując hrabiego i panią Cuyler przez mały judasz, który zainstalował w drzwiach kilka godzin wcześniej. Ani hrabia, ani pani Cuyler nie zdawali sobie sprawy z jego obecności i byliby mocno zdenerwowani, gdyby dowiedzieli się, że ich obserwuje. Cała sprawa polegała na tym, żeby nie dowiedzieli się przed nadejściem najważniejszego, obciążającego momentu. Dlatego właśnie, Jessie musiał do siebie szeptać.

Читать дальше →