Так і жывём

Начало книги

Яны жылі разам ужо каля пяці гадоў. Яны — гэта Кацярына і Пятрок. Жылі так, як большасць сённяшніх маладых людзей: шлюбу не бралі, у царкве перад алтаром не стаялі — проста грэліся ў адным ложку ў невялічкай панэльнай кватэры на ўскрайку стольнага Мінска. Кацярыне набліжаўся трыццатнік, а Петраку толькі споўнілася дваццаць пяць. Калі на іх паглядзець збоку, то здаецца, што анічагусенькі ў іх няма агульнага. Дзяўчына заўсёды выглядала сціплай і памяркоўнай, часцей задуменнай і рамантычнай, малагаваркою. Любіла вечарамі сядзець дома, паціху корпацца на кухні ці ў зальчыку — усё дагледзець, давесці да ладу. 3 суседзямі па лесвічнай пляцоўцы кантактавала мала і нячаста: «Добры дзень!», «Як вы?» — і ўся размова. Напачатку, калі Каця Лазебная толькі атрымала кватэру, жанчыны-сямейніцы па паверсе стараліся наблізіць яе да сябе: запрашалі ў госці, забягалі пазычыць цукру ці солі, прапаноўвалі схадзіць па крамах пасля атрымання зарплаты. Дзяўчына ж усё аднеквалася. Маўляў, прабачце, няма калі. Суседкі, якія ў сваёй большасці жылі да гэтага ў інтэрнатах, маўкліва паціскалі плячыма, перашэптваліся за спінай Лазебнай, а ў хуткім часе і адсталі ад маладухі. Па тыпу: «Ганарлівая, нос задзірае, дык і няхай жыве ваўчыцаю. Мы да яе па-людску, з душою, а яна задам паварочваецца». Адным словам, адчапіліся суседкі-квактухі. Перакінуліся са сваімі ўедліва-сяброўскімі, саладжавымі запрашэннямі на кабет з ніжніх паверхаў. Адчулі і зразумелі, што Кацька Лазебная не іхняга поля ягадка. Ну не хацелася ёй варыцца ў адным кошыку з Валькай Крываротай (сапраўднага прозвішча суседкі дзяўчына не ведала, а Крываротай яе ахрысціў муж — гарласты і таўсматы, набычаны Андрэй, які часта на цэлыя месяцы сыходзіў у запой). Не цікавілі Лазебную і праблемы Тамары.

Читать дальше →