61-70 Зборнік дэтэктываў пра Ніка Картэра

Начало книги

Месячнае святло ззяла на возеры Мід на ўсходзе. Я стаяў перад акном, высока над астатнім светам, слухаючы грукат, гудзенне і гудзенне знізу. Нават тут, у гатэлі, шум Лас-Вегаса не быў прыгнечаны. За тоўстымі сценамі сапраўды рабілася крыху слабей, але ў вас не было магчымасці забыцца, дзе вы былі - вясёлая сталіца свету. 'Нік? Нік, анёл, ты ўстаў? Ззаду мяне зашамацелі прасціны. Хоць я не запаліў лямпу, у акно падала дастаткова месяцовага святла, каб убачыць доўгія ногі Гейл, якія рухаюцца пад прасцінай.

"Ідзі спаць", - прашаптаў я. «Я чаго-небудзь вып'ю». Яна выдала пратэстуючы гук. Прасціны зноў зашамацелі, і яе доўгае, стройнае, аголенае цела выйшла з ложка. Яна з прыплюшчанымі вачыма рушыла да мяне. Яна зноў выдала пратэстуючы гук. Калі яна была побач са мной, яна спачатку прыціснулася лбом, а затым носам крыху ніжэй майго пляча, паміж маёй шыяй і маёй рукой. Яна збянтэжана павярнула галаву набок і цяжка прытулілася да мяне. Яна выпусціла доўгі, глыбокі ўздых задавальнення. "Вазьмі мяне, калі ласка", - сказала яна голасам маленькай дзяўчынкі.

Читать дальше →