Зорка засвеціцца ярчэй

Начало книги

Горад сціхаў. На вуліцах паменшала машын і пешаходаў. Але вокны ў дамах яшчэ свяціліся густа. Звечара прайшоў дождж. Мокрыя тратуары, дамы, дрэвы з пажоўклай лістотаю — усё было азорана мяккім прыценена-жаўтлявым святлом.

Маскальчук стаяў на балконе, пазіраў на асветленыя вокны, курыў. Любіў ён і досвіткамі, зрабіўшы фіззарадку, і познімі вечарамі, перад тым як класніся спаць, пастаяць вось так. Паглядзець на панараму шырокага новага мікрараёна, палюбавацца ранішнім крыштальна-празрыстым небам — дзесьці ж там лятаюць нашы касманаўты — ці вячэрнімі яркімі зоркамі ў цёмна-сіняй бясконцай вышыні.

Сёння Маскальчук глядзеў на шматпавярховую камяніцу, што была заселена нядаўна, тыдзень таму, і яму здавалася, што ён бачыць шчаслівых навасёлаў: зараз яны, мусіць, мэблю расстаўляюць, карціны развешваюць.

Але тым часам думалася зусім пра іншае, пра другіх. Дык што ж яны за людзі? Увесь час, пакуль ён тут стаяў, думка гэтая жыла недзе глыбока-глыбока ў ім. Па сваім духоўным абліччы — якія? Удзень, сярод усіх нас, яны такія ж, як іншыя. Як яго, каторага, адрозніць ад цябе, скажам, калі ён і ходзіць звычайна, і гаворыць, смяецца, як ты. А ў цёмным кутку от жа ашчэрваецца! Ці ён проста разбэсціўся, учыняючы гвалт, ці прага пажывіцца за чужы кошт смокча яго чорную душу?.. Тут Маскальчук спахапіўся: што так попусту строіць здагадкі? Калі крымінальны вышук вось так на балконе будзе, з дазволу кажучы, вывучаць псіхалогію злачынцаў, дык яны тым часам… Думка абарвалася. Ён як бы загадаў сабе: ты злаві іх спачатку, потым пабачыш, куды твая філасофія павернецца, у які бок.

Читать дальше →