Талісман генерала

Начало книги

He старога веку, статны, вышэй сярэдняга росту вайсковец з кароткімі стрыжанымі вусамі энергічна казырнуў:

— Камкор Пятроўскі.

Сакратар абкома ступіў яму насустрач, падаў руку.

— Жыжанкоў. Сядайце, калі ласка.

Яны селі да стала.

— Я ведаю, які цудоўны ваш краязнаўчы музей,— адразу загаварыў Пятроўскі.— Варта яго, Флавіян Васільевіч, неадкладна эвакуіраваць.

— Чаму неадкладна? — насцярожыўся сакратар абкома.

— Можа здарыцца, немцы дазнаюцца, што ў другім крыле былога палаца графа Паскевіча знаходзіцца штаб фронту. Тады авіяцыя іхняя рынецца сюды. Іменна рынецца. Чаго добрага, загінуць рэдкія калекцыі матэрыяльнай культуры старажытных славян, вялікія гістарычныя каштоўнасці.

Жыжанкоў з удзячнасцю паглядзеў на камкора, колькі секунд нібы вывучаў яго.

— Прабачце.— Зняў трубку тэлефоннага апарата. — Серафім Міхайлавіч? Ваенныя лічаць, што трэба тэрмінова эвакуіраваць музей. Займіцеся гэтым асабіста. Праз два дні паведаміце мне, што зроблена.— Павольна, нібы з цяжкасцю — якую журботную справу даводзіцца рабіць! — паклаў трубку, растлумачыў: — Са старшынёй гарсавета Лебедзевым размаўляў.

Читать дальше →