Дзённік суддзі Верасаўца

Начало книги

Справа аб аўтааварыі, пра якую пракурор Павел Іванавіч Здараўцоў сказаў, што яна запатрабуе многа ўдумлівасці, мне здалася абсалютна яснай. Шафёр парушыў правілы руху, збіў аўтамашынай падводу, параніў чалавека.

— Злачынца — складаная натура. То раптам замыкаецца ў сабе, то гаворыць абы-што. Трэба пільнае вока, каб беспамылкова разгледзець яго,— даводзіў Павел Іванавіч. Мяне эакрануў яго намёк — разумнікам выстаўляецца. Яшчэ пры першым знасмстве пракурор паказаўся мне крыху ганарыстым чалавекам.

Я адчуваў сябе ўпэўнена. Перад тым як выйсці ў залу судовага пасяджэння, старанна прычасаў валасы, паправіў гальштук і абцягнуў пінжак. Непрыкметна агледзеў крытычным позіркам засядацеляў, адчыніў бакавыя дзверы з кабінета ў залу.

— Устаць, суд ідзе! — прагучаў голас сакратаркі. Яна, каб надаць сабе больш паважнасці, з падкрэсленай увагай абвяла позіркам прысутных.

Паклаўшы на стол справу ў гладкай сіняй кардоннай вокладцы, я сказаў стрымана:

Читать дальше →