Księga powietrza i cieni

Начало книги

Autor pragnie podziękować szanownemu panu Thomasowi D. Selzowi z kancelarii Frankfurt Kurnit Klein i Selz za pomoc w wyjaśnianiu zawiłości prawa własności intelektualnej oraz za widok z okna jego biura, który jest jedynym elementem łączącym go ze specjalistą od prawa autorskiego opisanym w tej powieści.

Stukają klawisze i oto na małym monitorze pojawiają się słowa, lecz kto je będzie czytał nie mam pojęcia. Mogę już być wtedy martwy jak, powiedzmy, Tołstoj. Albo Szekspir. Jakie znaczenie ma dla czytelnika, czy ten, kto napisał dane słowa, jest jeszcze wśród żyjących? Najwyżej takie, że jeżeli czytamy książkę żyjącego autora, możemy, przynajmniej teoretycznie, machnąć do niego list, nawiązać osobisty kontakt. Myślę, że wielu czytelników tego pragnie. Niektórzy piszą wręcz do fikcyjnych postaci, co jest jeszcze bardziej niesamowite.

Ale ja nadal żyję, choć w każdej chwili sytuacja może się zmienić, co zresztą jest jednym z powodów, dla których to piszę. Z pisaniem jest tak, że autor nigdy nie wie, jaki będzie los tego, co w pocie czoła smaruje na papierze, tak przydatnym do rozmaitych celów, nie tylko do układania słów w określonym porządku. Zresztą te maleńkie ładunki elektromagnetyczne, które generuję na swoim laptopie, też nie są odporne na brutalne działanie czasu. Bracegirdle nie żyje z całą pewnością; zmarł od ran odniesionych w bitwie pod Edgehill podczas angielskiej wojny domowej gdzieś pod koniec października 1642 roku. Tak przynajmniej uważamy.

Читать дальше →