Носьбіты нянавісці

Начало книги

салдат польскай арміі, стаўшых у рады барацьбітоў за справу рабочага класа і закатаваных белапалякамі ў Слуцку, у тысяча дзевяцьсот дваццатым годзе:

Амелянчыка Міхася,

Ярмаліцкага Петрака,

Камінскага Алеся;

памяці

чырвоных партызан Случчыны, закатаваных белапалякамі ў тысяча дзевяцьсот дваццатым годзе:

Бенько Нічыпара,

Бычэнкі Міхася,

Грачука Яўхіма,

Красуцкага Сцяпана,

Раўтовіча Міхася,

Сівановіча Антона,

Саладухі Пятра,

Сцепановіча Пятра,

Цішкевіча Міхася,

Ціткевіча Мікалая,

Цішкевіча Максіма.

Таварышам,

палітычным вязням фашыстоўскіх турмаў Польшчы, таварышам, якія не гледзячы на тэрор і пагрозу смерці, вядуць барацьбу за дыктатуру рабочага класа.

Привет живым! Да здравствует наша победа!

Было каля дванаццаці гадзін ночы, калі падпаручык польскай арміі Круміньскі пашоў з вечарынкі ў доме старшыні гарадской думы. Ён адчуваў яшчэ на сваім локці руку палкоўніка Шэмета, яшчэ лунаў перад вачыма ў яго пышнавусы твар палкоўніка, і толькі што развітаўся з гаспадаром, які правёў яго аж на ганак, а мыслямі быў ужо далёка ад іх, у заўтрашнім. У галаве наспявала рашэнне. Яго можна будзе ажыццявіць або заўтра, або ніколі. Рашэнне ўзнікла адразу пасля слоў палкоўніка і так усхвалявала Круміньскага, што ён пачаў баяцца, каб гэтай празмернай усхваляванасці не заўважылі. 3 гэтай прычыны ён хутка, спаслаўшыся на неабходнасць выканання аднаго з абавязкаў па службе, адпрасіўся ў гаспадара і палкоўніка з вечарынкі і развітаўся з імі.

Читать дальше →