Żniwo

Начало книги

Był mały jak na swój wiek, mniejszy od innych chłopców, którzy żebrali w przejściu podziemnym w Nowym Arbacie. Miał jedenaście lat, a próbował już niemal wszystkiego. Od czterech lat palił papierosy, kradł od trzech i pół, a od dwóch robił sztuczki z kartami. Na tym ostatnim zajęciu specjalnie Jakowowi nie zależało, ale wujek Misza kazał mu to robić. Przecież musieli jakoś zdobyć pieniądze na chleb i papierosy. Jakow był najmniejszy i miał najjaśniejsze włosy ze wszystkich chłopców wujka Miszy, na niego spadała więc największa część roboty. Klienci zawsze woleli najmłodszych, jasnowłosych. Wydawało się, że nie przeszkadza im to, iż Jakow nie miał lewej ręki; większość nawet nie zauważała martwego kikuta. Byli oczarowani jego drobną figurką, jasną czupryną i śmiało patrzącymi niebieskimi oczami.

Jakow bardzo chciał wreszcie skończyć z tym zajęciem i zacząć zarabiać na utrzymanie drobnymi kradzieżami kieszonkowymi, tak jak więksi chłopcy. Codziennie rano, kiedy budził się w mieszkaniu Miszy i wieczorem tuż przed zaśnięciem, chwytał zdrową ręką za zagłówek łóżka. Wyciągał się i wyciągał, miał nadzieję, że dzięki temu urośnie chociaż o milimetr. Wujek Misza mówił mu, że to bez sensu. Jakow był mały, bo należał do tych, którym po prostu nie dane było urosnąć. Kobieta, która siedem lat temu porzuciła go w Moskwie, też była mała. Jakow ledwie ją pamiętał, niewiele pamiętał również z tego, co było, zanim trafił do miasta. Wujek Misza trochę mu opowiadał o tamtych czasach, ale Jakow wierzył tylko w część tych historii. Był mały, ale swój rozum miał.

Читать дальше →