Вяртанне да сябе

Начало книги

Літасць, не праганяйце літасць з нашага грамадства, таму што без яе, без літасці, яно разваліцца.

Ф.М. Дастаеўскі

РАЗДЗЕЛ ПЕРШЫ

1

У ноч з чацвярга на пятніцу ад радыёхірургаў дзяжурыць па клініцы выпадала Надзі Каламійцавай, але ў яе захварэла дачка, і яна яшчэ зранку пачала падшукваць сабе замену.

Найбольш спадзявалася доктар Каламійцава на Анатоля Сяргеевіча Малышава, пажылога, добрага і спагадлівага чалавека. У Малышава была вялікая сям’я, аж пяцёра дзяцей, усе дзяўчаты, старэйшыя ўжо нявесты, і хоць Анатоль Сяргеевіч працаваў на паўтары стаўкі, але ўсё роўна вечна скардзіўся, што не хапае грошай, і ахвотна дзяжурыў за ўсіх, хто яго прасіў, не толькі ў буднія дні ці ў выхадныя, а нават і ў святы: у такой сям’і дзесятка-другая заўсёды спатрэбіцца.

Аднак на гэты раз Малышаў не даў Каламійцавай нават слова сказаць.

— Толькі не сёння, галубка мая, толькі не сёння! — спалохана замахаў ён кароткімі, тоўстымі, зусім не «хірургічнымі», хоць хірург быў першакласны, рукамі, быццам ад назолы-асы адбіваўся.— У суботу старэйшую замуж выдаём, Любачку, мне мая кобра трэпанацыю чэрапа мясарубкай зробіць, калі я хоць на пяць хвілінак спазнюся. Нам з ёю двое сутак на кухні гараваць, жартачкі! Адных курэй тры скрынкі, паспрабуй іх пасмаліць, парэзаць на порцыі, падсмажыць… Звар’яцець можна! Назапрашалі, разумееш, мамаеву арду гасцей, а іх жа ўсіх накарміць-напаіць трэба! Ды не толькі ў суботу, а яшчэ і ў нядзелю, каб яны ўсе здаровенькія былі. Інфаркт каля пліты схопіш, далібог, і нават не заўважыш. Папрасі Зіначку, яна ў нас вольны казак, выручыць. Дарэчы, Надзейка, любая, у цябе часам няма знаёмага заўмага? Ну, там рыбкі якой зачапіць, ікры, сухой кілбаскі? Хоць трошкі. Не для ўжытку, дык хоць, так сказаць, для мастацкага афармлення...

Читать дальше →