Ryzyko

Начало книги

Pamięci Lionela Vicka najpierw zawodowego dżokeja, później dyplomowanego księgowego, który byt zawsze odważnym człowiekiem. Podziękowania dla bliskiego mu Michaela Foote’a.

Czwartkowy ranek 17 marca spędziłem w niepokoju, popołudnie w ekstazie, a wieczór nieprzytomny.

Czwartkowej nocy, gdzieś pomiędzy mrokiem a świtem powoli zagłębiałem się w koszmar, który byłby do przyjęcia, gdyby to był tylko sen.

Bardzo dużo czasu zajęło mi uświadomienie sobie, że działo się to na jawie. Przynajmniej półjawie.

Nie było światła. Miałem wrażenie, że mam otwarte oczy, ale czerń była absolutna.

Słyszałem dużo odgłosów. Różnych dźwięków, głośnych i natarczywych. Ryczenie potężnego silnika. Turkot. Skrzypienie. Szum. Leżałem otępiały i czułem się fatalnie od nadmiaru zbyt intensywnych dźwięków.

Leżałem… Leżałem na swego rodzaju materacu. Na plecach. Przemarznięty, chory i zesztywniały. Obolały. Trzęsący się. Fizycznie sponiewierany i psychicznie rozbity.

Читать дальше →