De Rivierplaneet

Начало книги

Zijn vrouw had hem stevig omklemd gehouden alsof zij de dood bij hem vandaan kon houden.

Hij had het uitgeschreeuwd: ‘Mijn God, ik ben dood!’

De deur naar de kamer was opengegaan en hij had buiten een geweldige, zwarte kameel met een bult gezien en hij had het getinkel van de bellen, die aan het kameeltuig zaten, gehoord toen zij door de hete woestijnwind beroerd werden. Toen was er een enorm zwart gezicht met een grote tulband om in de deuropening verschenen. De zwarte eunuch, die als een wolk werd voortbewogen, was met een gigantische kromme sabel in de hand door de deur naar binnen gekomen. De Dood, de Vernietiger van alle Vreugde, de Grote Zeis van de Menselijke Samenleving, was eindelijk gekomen.

Duisternis. Leegte. Hij wist zelfs niet dat zijn hart voor eeuwig was opgehouden te kloppen. Leegte.

Toen gingen zijn ogen open. Zijn hart sloeg krachtig. Hij was sterk, heel sterk! De pijn van de jicht in zijn voeten, de kwelling van zijn lever en de foltering van zijn hart, waren alle voorbij.

Читать дальше →