Ostatni Don Kichot

Начало книги

…Pozostał tydzień.

Czarne strzałki pełznące po starym cyferblacie cichym tykaniem przypominały o nieubłaganie kurczącym się czasie. Minuty padały z brzękiem jak miedziaki do skarbonki, każda z nich oddalała od męża — na razie jeszcze nie w przestrzeni, na razie tylko w czasie.

Alonso spał. Leżała przygryzając skraj poduszki i przeklinała go w myślach.

„Jeślibyś mnie kochał — mówiła — nie zostawiłbyś mnie samej. Ale ty kochasz Dulcyneę, a ja jestem tylko szkicem jej światłego obrazu. Jestem posążkiem bóstwa; nie człowiekiem nawet, a surowcem, z którego zrobią Dulcyneę. Będziesz kochał ją, wymyśloną, niedosięgłą; ja zostanę tutaj prawie bez nadziei, że znowu cię zobaczę. A potem przyślą mi telegram — zabierajcie, napiszą, trupa swego rycerza… Zabierzcie go z rynsztoka, w którym skonał… Kim jestem dla ciebie, Alonso?! Tylko obcą kobietę można tak odrzucić — w imię fantomu. Ty nie możesz mi wybaczyć mojej bezpłodności? Nie możesz mi wybaczyć, że jesteś ostatnim Don Kichotem!”

Читать дальше →