Горад прыдзе

Начало книги

Міхась саскочыў з веласіпеда і паклаў яго на ўзмежку ля дарогі. Цяпер хлопец мог уздыхнуць на поўныя грудзі, расправіць плечы. Бадзёрасць ад ранішняга халадку разлівалася па ўсім целе. У галаве яшчэ трохі круцілася ад бяссоннай ночы.

Але не гэта турбавала. Узяўшыся ў бокі, Міхась стаяў і пазіраў перад сабою туды, дзе раскінулася яго родная вёска. Зусім другімі вачыма глядзеў ён цяпер на яе.

У вялікай лагчыне ля рэчкі, ад якой засталася толькі назва, тырчаць стрэхі будынкаў, схаваныя за густою засенню прысад — старасвецкіх клёнаў, купчастых ліп, малочна-белых явараў. 3 захаду да вёскі падыходзіць поплаў, які вясною залівае верхаводка, і Вераб’ёўка на які месяц зноў вырысоўвае на загуменні сваё рэчышча. Тады гаспадыні спяшаюцца бяліць свае палотны, якіх з кожным годам усё менш і менш ткуць іх непаслухмяныя дочкі...

3 усходу ў самае прыгуменне ўпіраюцца ўрадлівыя сядзібы; там агароды. Крыху далей — пабудовы калгаса: кароўнікі, свінарнік, а над усім высіцца, як гіганцкая кветка рамонку, ветраны рухавік.

Читать дальше →