Miranda

Начало книги

Wozy, grupki ludzi i konie otaczał las. Cztery pojazdy stały z boku, częściowo rozebrane do naprawy. W pobliżu spokojnie pasły się woły. Dwa wozy, niegdyś całkiem eleganckie, teraz ledwie trzymały się na wysokich kołach. Zmęczone kobiety przygotowywały kolację; mężczyźni zajmowali się końmi. W zasięgu wzroku dorosłych bawiła się grupka dzieci.

– Nie macie pojęcia, jak się cieszę, że wreszcie uciekliśmy od tego upału. Tylko morza mi brakuje. -Pani Watson podniosła się, rozmasowując plecy obolałe z powodu zaawansowanej ciąży. Dziecko miało wkrótce się urodzić.

– Gdzie jest Linnet, Mirando? – zapytała jej towarzyszka siedząca po przeciwnej stronie ogniska.

– Znowu bawi się z dziećmi. – Głos drobnej kobiety miał mocny, angielski akcent, tak różny od niewyraźnej wymowy innych podróżnych.

– Tak, teraz widzę. – Pani Watson osłoniła oczy przed ostrym blaskiem zachodzącego słońca. – Gdyby ci serce nie podpowiedziało, pewnie nie potrafiłabyś odróżnić jej od dzieci. – Patrzyła na dziewczynę, która mimo skończonych dwudziestu lat nie była wyższa od otaczającej ją dziatwy. Luźna suknia okrywała jej drobną figurę; to właśnie z powodu figury Linnet najstarszy syn pani Watson tak często zaglądał do wozu Trierów. – Wiesz, Mirando, powinniście z Amosem porozmawiać z Linnet. Czas, by zainteresowała się jakimś chłopcem, zamiast odbierać kawalerów innym dziewczynom. Miranda Tyler uśmiechnęła się.

Читать дальше →