Dood Joesjtsjenko!

Начало книги

Roman Martsjoek stond voor een van de ramen die uitkeken op Mykoly-Bazhana Prospekt, de brede weg die door het besneeuwde berkenbos naar het oosten liep. Vloekend draaide hij zich om. ‘Mijn god, waar blijven ze? Ze zijn al een uur te laat.’

Met de handen in de zakken van zijn leren jack beende hij, strak voor zich uit kijkend en met een ongeruste blik in zijn ogen, heen en weer in de kleine kamer. Zijn spijkerbroek met een brede riem verdween bijna onder zijn dikke buik. Hij had nauwelijks nog haar en met zijn baard van twee dagen en zijn verkreukelde kleren zag hij eruit als een zwerver.

‘Ze zullen wel vastzitten in een file,’ zei Evguena Bogdanov. ‘Je weet dat je om deze tijd in het centrum geen stap vooruitkomt.’

Ze liep eveneens naar het raam en staarde naar de stroom auto’s die over de Pivdennybrug kwam, een van de vier bruggen over de rivier de Dnjepr, die lui door Kiev stroomde en de stad in tweeën deelde. In deze moderne wijk in het oosten van de stad stonden geen barokke gebouwen in pastelkleuren, geen schitterende kerken met vergulde koepels, maar sombere konijnenhokken van twintig verdiepingen hoog die zich in eindeloze rijen aan beide kanten van de Mykoly-Bazhana Prospekt uitstrekten. Een overblijfsel uit de Sovjettijd. Hier woonde een groot deel van de vijf miljoen inwoners van de Oekraïense hoofdstad, die bijna allemaal uit het sombere industriegebied Donetz waren weggetrokken om werk te zoeken.

Читать дальше →