Срэбра жыцця (на белорусском языке)

Начало книги

Рыжая барада трасецца, у бакi ходзiць ад дробнага смеху.

- Гы, гы... Вучыць. Дзьмухнi, кажа, на агонь - пячы не будзе. От зараз як дзьмухну за гэткую раду галавешкаю ў рыла, дык навучыш... Гы, гы...

I, зморшчаны рогатам i гарачынёй, адсоўваецца ад агню чырвоны шырокi твар.

- Гэта ж не агонь, а твая, дзядзька, уласная барада цябе гэтак смалiць.

- Гы, гы...

Злаваць спрабуе рыжы дзядзька, але нiчога ў яго не выходзiць. I зноў ён рагоча. I ўсе з iм. Дрыжыць ад смеху яснае пры агнi кола на зямлi.

- Гы, гы, гы...

Трашчаць у агнi смоленыя сукi. То рассцелецца агонь, нiзка прыпадзе да зямлi, то шыбане раскудлачанай галавою ўгару. Выхоплiвае з чорнага змроку дзядзькаў твар, побач з тварам - нечыя боты ў зямлi.

Збоку - пераблытаныя ногi, рукi, галовы, узнятыя каленi, шырокiя спiны.

Яшчэ горш моршчыцца дзядзька, пхае чорным сукам у боты.

- Ты, э-э, ты! Боты адцягнi, а то ў нос дае. Распусцiў свой дзёгаць цi варволь пад самым носам, хоць сякеру вешай. Чым ты iх квэцаеш, халера цябе ведае, гэтыя свае шкрэбалы?!

Читать дальше →