De planeet Barrayar

Начало книги

Ik ben bang. Cordelia opende het gordijn van het raam van de woonkamer op de tweede verdieping van Huize Vorkosigan. Ze tuurde de zonverlichte straat onder zich in. Een lange zilverkleurige grondmobiel reed de halve cirkel van de oprijlaan op naar de zuilengalerij met de hoofdingang, en kwam voorbij het gepunte ijzeren hek en de van de aarde geïmporteerde heesters tot stilstand. Een regeringsauto. Het portier van het achterste passagierscompartiment zwaaide naar boven en er verscheen een man in een groen uniform. Ondanks het vertekende beeld herkende Cordelia commandant Illyan, met zijn bruine haar en zoals gewoonlijk zonder hoofddeksel. Hij verdween met grote stappen uit het gezicht onder de zuilengalerij. Ik hoef me waarschijnlijk pas echt zorgen te maken als de Keizerlijke Veiligheidsdienst ons midden in de nacht komt halen. Maar er bleef toch een restje angst achter, diep in haar buik. Waarom ben ik in ’s hemelsnaam naar Barrayar gekomen? Wat heb ik gedaan met mezelf, met mijn leven? De voetstappen van iemand die laarzen droeg weerklonken door de gang en de deur van de woonkamer ging piepend naar binnen open. Sergeant Bothari stak zijn hoofd om de deur en bromde tevreden omdat hij haar had gevonden. ‘Mevrouw. Tijd om te gaan.’

Читать дальше →