Яго пумпернiкель

Начало книги

Позна вечарам мiстэр i мiсiс Велес выйшлi з кiнатэатра i завiталi ў цiхую, маленькую краму, якая адначасова служыла рэстаранам i кулiнарыяй. Яны селi ў асобнай кабiнцы, i мiсiс Велес заказала:

— Вяндлiна з пумпернiкелем.

Мiстэр Велес паглядзеў на прылавак: там ляжала буханка пумпернiкеля.

— А бач, — шапнуў ён, — пумпернiкель… Друсава возера…

Адразу ж усё стала прывычна-знаёмым: i гэтая ноч, i познi час, i пусты рэстаран. Кожная дробязь нагадвала пра мiнулае. Пах асенняга лiсця, подых паўночнага ветру трывожылi, захлiствалi ўспамiнамi. У гэтай забытай краме, у дзiўны, нерэальны час пасля кiнавiдовiшча, ён убачыў буханку пумпернiкеля, i, як гэта здаралася з iм не раз i раней — апынуўся ў мiнулым.

— Друсава возера, — паўтарыў ён.

— Ты пра што? — узняла вочы жонка.

— Пра тое, чаго не вярнуць, — адказаў мiстэр Велес. — У 1910 годзе, калi мне было дваццаць, я прыбiў буханку пумпернiкеля да люстра на камодзе…

Читать дальше →