Усмешка Фартуны

Начало книги

Непрыкметна насоўваўся вечар. Хоць аб тым, што насоўваецца вечар, можна было толькі здагадвацца, бо ўвесь дзень быў як вечар. I сёння, і ўчора, і пазаўчора, і тыдзень назад. Падобна было, што свінцовая восеньская хмара цяжка лягла на зямлю, заблыталася ў пачарнелых вершалінах дрэў, чакае ветру, каб зрушыў з месца, падняў, пагнаў далей на ўсход ці поўдзень, пакуль сцяной непрыступнай не стануць на шляху горы, дзе заклубіць па цяснінах, пацягнецца да пакрытых снежнымі шапкамі вяршынь, каб супыніцца, легчы на зіму снегам, а летам — напаіць бурлівыя горныя ручаіны. Андрэй не раз назіраў на Каўказе, як сутыкаюцца хмары і горы, і яго заўжды ўражвала, захапляла, выклікаючы нейкае надсвядомае хваляванне, гэтае велічнае відовішча магутных неўтаймаваных сіл прыроды… А ўніже стомлена стогне ласкавае сіняе мора… Падумаў, што там недзе яшчэ цёпла, толькі канчаецца тлумны курортны сезон…

Тужліва глядзеў у запырсканае гразёю і дробнымі кропелькамі вільгаці акно, і не хацелася верыць, што недзе ёсць цяпло, сіняе мора. За акном мільгалі панылыя мокрыя дрэвы, панура-чорныя тэлеграфныя слупы, і не мог прыпомніць, калі апошні раз было сонца, нават засумняваўся, ці ўвогуле яно было летась… Манатонна і роўна вурчэў матор, колы шапацелі па вільготным асфальце, навяваючы нуду і трывогу…

Читать дальше →