Пяшчота (на белорусском языке)

Начало книги

Мой дарагi маленькi Луi!

Вось усё i скончана. Мы не ўбачымся болей нiколi: будзь упэўнены ў гэтым не менш цвёрда, чым я. Ты не хацеў гэтага, ты згадзiўся б на ўсё, толькi б мы заставалiся разам, але нам трэба расстацца, каб ты мог пачаць новае жыццё. Я не шкадую, што не ўступiла табе, самой сабе, нам абаiм нi тады, калi ты так горка плакаў, зарыўшыся ў падушкi на нашым ложку, нi тады, калi ўзнiмаў галаву i ўмольна глядзеў на мяне - якi ж няшчасны быў твой твар, як ён палаў! - нi тады, калi ўвечары як не бачыла ўжо ў цемры тваiх слёз, я адчувала, як апякалi яны мне рукi.

Цяпер мы абое страшэнна пакутуем. Мне гэта ўсё здаецца нейкiм насланнём. Яшчэ некалькi дзён проста нельга будзе ў гэта паверыць, потым колькi месяцаў будзе яшчэ балюча, пасля прыйдзе выздараўленне.

I толькi тады я зноў стану пiсаць табе - мы ж вырашылi, што зрэдку я буду гэта рабiць. Мы i праўда добра ўсё абдумалi. Лiсты мае - ты ж нiколi не ўведаеш майго адраса, нiколi! - застануцца адзiнаю нiццю, што будзе яшчэ звязваць нас, - i яна не дасць нашаму расстанню ператварыцца ў разрыў.

Читать дальше →