Жлобін, meine Liebe

Начало книги

Ёсць на Беларусі такія гарады, адны назвы якіх здольныя выклікаць самы сапраўдны страх.

Напрыклад, Жло…

Можна не працягваць. Бо ўжо страшна. Там, дзе “жло”, наогул цяжка чакаць нечага добрага. Так працуе падсвядомасць, так цябе навучылі – баяцца словаў, якія пачынаюцца з нявіннага, насякомага “ж”, цалкам сабе высакароднага “л” і нейтральнага “о”. Чужая музыка замінае пачуць сваю, чужая музыка не выключаецца:

Жло-о-обін.

Сам ты жлобін. Шторазу ў дзяцінстве, бачачы гэтае слова, ты адчуваў да жыхароў Жлобіна спачуванне. Здавалася, што жыць у Жлобіне – вырак, прысуд. Што гэта на ўсё жыццё. Бедныя жлобінцы і жлобінкі (якіх у самім Жлобіне чамусьці завуць жлабінчанкамі) – як ім там, напэўна, цяжка, амаль гэтаксама, як сталічнаму дзіцю цяжка ўявіць, што нехта можа жыць не ў Мінску. Жалобны Жлобін, жудасны Жлобін. У Адама Глобуса ёсць апавяданне пад назвай “Прымусь сябе жыць у Лагойску” – але Лагойск ніколі не выклікаў такога ірацыянальнага жаху, у ягонай назве чуецца нешта лагоднае і лянівае. А паспрабуй быць лагодным у Жлобіне…

Читать дальше →