Hoeksteen van de Foundation

Начало книги

Het Eerste Galactische Imperium stortte ineen. Het proces van verval en ontbinding was al eeuwen lang bezig en slechts éen man was zich daar ten volle van bewust.

Dat was Hari Seldon, de laatste grote geleerde van het Eerste Imperium. En hij was degene die de psychohistorie tot volmaaktheid bracht — de wetenschap die het menselijke gedrag wist vast te leggen in mathematische vergelijkingen.

Het menselijke individu is onvoorspelbaar, maar de reacties van menselijke menigten, zo ontdekte Seldon, kunnen statistisch worden benaderd. Hoe groter de menigte, des te groter ook de nauwkeurigheid die daarbij bereikt kon worden. En de omvang van de menselijke massa’s waarmee Seldon werkte was maar liefst die van de gezamenlijke bevolking van al de miljoenen bewoonde werelden in de Melkweg.

Uit zijn vergelijkingen leidde Seldon af dat het Imperium, als er niets werd ondernomen, ten onder zou gaan en dat er dertigduizend jaar van menselijke ellende en strijd zouden voorbijgaan alvorens een Tweede Imperium uit de as zou verrijzen. Echter: als er een manier was om een paar van de bestaande condities te wijzigen, dan kon dit Interregnum worden teruggebracht tot een enkel millennium — niet meer dan duizend jaar. Om te verzekeren dat dit zou gebeuren, stichtte Seldon twee kolonies van wetenschapslieden. Die kolonies noemde hij Foundations. Weldoordacht en opzettelijk plaatste hij ze ‘in tegenovergestelde uiteinden van de Melkweg’. De Eerste Foundation legde zich toe op de natuurwetenschappen en werd gesticht in het volle schijnwerperlicht van de publiciteit. Het bestaan van de andere, de Tweede Foundation, samengesteld uit psychohistorici en vertegenwoordigers van de geesteswetenschappen, werd in diep stilzwijgen gehuld.

Читать дальше →