Прысуд валадара (на белорусском языке)

Начало книги

Iшоў суд. Дакладней, скандальнае разьбiральнiцтва сканчвалася. Апошнi дзень абяцаў быць цiкавым. Нiхто не сумняваўся ў вiнаватасьцi падсуднага. Злачынства, якое ён зьдзейсьнiў, шакавала грамадзтва. Сьвет бачыў на сваiм вяку процьму брыдоты, але гэткай... Доказы вiнаватасьцi былi настолькi вiдавочнымi, што не патрабавалi працяглага судовага разгляду.

Апошняе слова мусiў сказаць бацька падсуднага. Калi б ня ён, магчыма, нiхто i не наладжваў бюракратычных, пыхлiвых паседжаньняў - з парыкамi, сьведкамi, судовымi прысяжнымi, абаронцамi, абвiнаваўцамi, па ўсiх казённых правiлах i законах. Яго б закiдалi камянямi, утапiлi б у бочцы з памыямi, засiлiлi б хвастом асла, зьдзёрлi б скуру, укрыжавалi... Наўрад цi ён уваскрос бы па прыкладу пана Езуса.

Такое не даруецца.

Аднак бацька вельмi любiў сына. Усе памяталi, як ён першы раз дараваў улюбёнаму неслуху. Нiхто ў горадзе тагды не абурыўся ўголас, не запатрабаваў разьбiральнiцтва i кары. Пляткарылi жанкi, з гiронiяй узгадвалi пра тое мужчыны. Зьдзiўлялiся з валадара, такога суворага i бязьлiтаснага да iншых, нават да крэўнiкаў. Сваiм учынкам сын зьняважыў бацьку пры сьведках, дзёрзка i груба. Калi б зрабiў гэткае хто iншы... О, няшчасны! Кара не затрымалася б нi на хвiлiну. Сьведкi здарэньня пераказвалi: як пачырванеў твар валадара, як мёртва ўчапiлiся ягоныя пудовыя далонi ў сьпiнку фатэля, як пачуўся гартанны хрып... Бацька дараваў. Ён перасiлiў сябе, загасiў полымя гневу, праглынуў абразу як нешта гiдкае, але неатрутнае, роднае...

Читать дальше →